kajdany

Kajdany - w zasadzie - można zaliczyć do narzędzi związanych z wykonywaniem kary pozbawienia wolnoœci. Istniało wiele ich odmian (hiszpańskie szelki, manelki, rogatki, obręcze pręgierzowe), różnie też je zwano: pęta żelazne (wczeœniej kajdany bywały drewniane), dybki, etc. Zakładane na nogi (compedes ferreae) lub ręce, a także połączone łańcuchem by krępować jednoczeœnie górne i dolne członki lub szyję. Gdy były wyposażone w kolce, stawały się dodatkowo narzędziem tortury. Bywały obciążane kamieniami lub żelaznymi kulami, przytwierdzane do œcian. Ich waga zależała często od rodzaju więzienia lub popełnionego czynu. Wynosiła od 2 do 15 funtów. WięŸniowie w kajdanach spali i pracowali. Całkowitemu unieruchomieniu służyły żelazne klatki, płaszcze (żelazne panny) i kaftany. Należą do tych zabytków archeologicznoprawnych, które są w wielkiej iloœci reprezentowane w muzeach i zbiorach (również polskich). Unowoczeœnione, są stosowane do dzisiaj, np. w Stanach Zjednoczonych A. P.